loading...

???? ????? ????? ?? ??????

بازدید : 3
دوشنبه 18 اسفند 1404 زمان : 10:01

برندگان جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با به کارگیری از دسته‌ای از تست‌ها نماد دادند که خصوصیت‌های شگفت‌انگیز دنیای کوانتوم را می‌توان در سیستمی به اندازه‌ای بلندمرتبه که در مشت جا بگیرد، به‌طور عینی نمایان معلم خصوصی فیزیک در اصفهان کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آن‌ها می‌توانست از یک شرایط به وضعیت دیگر تونل بزند، گویی بی واسطه از در بین یک دیوار عبور می‌نماید. آنان همینطور نماد دادند که‌این سیستم انرژی را در بسته‌هایی با اندازه‌های معلوم جذب و منتشر می‌نماید، صحیح به عبارتی‌طور که مکانیک کوانتومی پیش‌بینی نموده است.

سلسله‌ای از تست‌های دگرگونی‌آفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیت‌هایی را تعریف و تمجید می‌نماید که در مقیاسی اصلی‌اند که دربرگیرنده ذرات منفرد می گردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیده‌ها «میکروسکوپی» نامیده می‌شوند، حتی وقتی که بسیار خرد‌خیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری مشاهده کرد.
این گزینه در ناهم خوانی با پدیده‌های «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره ساخته شده‌اند.

خصوصیت‌های کوانتومی در مقیاس انسانی

مثلا، یک توپ معمولی از مقدار نجومی‌ای از مولکول‌ها ساخته شده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش نشان نمی‌دهد. ما می دانیم که‌این توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب گردد، به عقب برمی‌خواهد شد.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از در میان یک بازدارنده معادل در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر می شود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونل‌زنی» (Tunnelling) نامیده می شود.

جایزه نوبل فیزیک همین سال از تست‌هایی تقدیر می‌نماید که نماد دادند چه طور تونل‌زنی کوانتومی را می‌قدرت در مقیاس ماکروسکوپی و با مشغول کردن تعداد متعددی ذره روءیت کرد.
در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس تیم‌ای از تست‌ها را در دانش کده کالیفرنیا، برکلی جاری ساختن دادند.
آن ها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که می‌توانند جریان را سوای هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنان این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از ماده‌ای که به هیچ وجهً جریان را عبور نمی‌اعطا کرد از هم غیروابسته کردند.

در‌این تست، آن ها نشان دادند که میتوانند پدیده‌ای را در اختیار گرفتن و تفحص نمایند که در آن تک تک ذرات باردار در ابررسانا هماهنگ فعالیت می‌نمایند، طوری که گویی یک ذره‌ی واحد می‌باشند که کل مدار را مالامال نموده است.

.

برندگان جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با به کارگیری از دسته‌ای از تست‌ها نماد دادند که خصوصیت‌های شگفت‌انگیز دنیای کوانتوم را می‌توان در سیستمی به اندازه‌ای بلندمرتبه که در مشت جا بگیرد، به‌طور عینی نمایان معلم خصوصی فیزیک در اصفهان کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آن‌ها می‌توانست از یک شرایط به وضعیت دیگر تونل بزند، گویی بی واسطه از در بین یک دیوار عبور می‌نماید. آنان همینطور نماد دادند که‌این سیستم انرژی را در بسته‌هایی با اندازه‌های معلوم جذب و منتشر می‌نماید، صحیح به عبارتی‌طور که مکانیک کوانتومی پیش‌بینی نموده است.

سلسله‌ای از تست‌های دگرگونی‌آفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیت‌هایی را تعریف و تمجید می‌نماید که در مقیاسی اصلی‌اند که دربرگیرنده ذرات منفرد می گردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیده‌ها «میکروسکوپی» نامیده می‌شوند، حتی وقتی که بسیار خرد‌خیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری مشاهده کرد.
این گزینه در ناهم خوانی با پدیده‌های «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره ساخته شده‌اند.

خصوصیت‌های کوانتومی در مقیاس انسانی

مثلا، یک توپ معمولی از مقدار نجومی‌ای از مولکول‌ها ساخته شده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش نشان نمی‌دهد. ما می دانیم که‌این توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب گردد، به عقب برمی‌خواهد شد.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از در میان یک بازدارنده معادل در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر می شود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونل‌زنی» (Tunnelling) نامیده می شود.

جایزه نوبل فیزیک همین سال از تست‌هایی تقدیر می‌نماید که نماد دادند چه طور تونل‌زنی کوانتومی را می‌قدرت در مقیاس ماکروسکوپی و با مشغول کردن تعداد متعددی ذره روءیت کرد.
در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس تیم‌ای از تست‌ها را در دانش کده کالیفرنیا، برکلی جاری ساختن دادند.
آن ها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که می‌توانند جریان را سوای هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنان این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از ماده‌ای که به هیچ وجهً جریان را عبور نمی‌اعطا کرد از هم غیروابسته کردند.

در‌این تست، آن ها نشان دادند که میتوانند پدیده‌ای را در اختیار گرفتن و تفحص نمایند که در آن تک تک ذرات باردار در ابررسانا هماهنگ فعالیت می‌نمایند، طوری که گویی یک ذره‌ی واحد می‌باشند که کل مدار را مالامال نموده است.

.

نظرات این مطلب

تعداد صفحات : 1

درباره ما
موضوعات
آمار سایت
  • کل مطالب : 40
  • کل نظرات : 0
  • افراد آنلاین : 1
  • تعداد اعضا : 0
  • بازدید امروز : 45
  • بازدید کننده امروز : 0
  • باردید دیروز : 0
  • بازدید کننده دیروز : 0
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 46
  • بازدید ماه : 46
  • بازدید سال : 276
  • بازدید کلی : 276
  • <
    پیوندهای روزانه
    آرشیو
    اطلاعات کاربری
    نام کاربری :
    رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • خبر نامه


    معرفی وبلاگ به یک دوست


    ایمیل شما :

    ایمیل دوست شما :



    کدهای اختصاصی